Bu kez gerçek bir hayalet dosyasında değil, kurgusal bir evdeyiz. Bly, Henry James’in The Turn of the Screw hikâyesindeki malikâne. Yine de bu evin neden gerçek mekânlar listesine kadar sızdığını anlayabiliyorum. Korkusu yalnızca koridorda beliren bir yüzden gelmiyor; bir yetişkinin çocukları korumaya çalışırken neye dönüşebileceğinden geliyor.

Genç bir mürebbiye, Miles ve Flora’ya bakmak için eve geliyor. Çocukların amcası gündelik meselelerle uğraşmak istemiyor; sorumluluk uzaktaki bu evde kalıyor. Başlangıçtaki düzenin içinde evin önceki çalışanları hakkında bilgi ediniliyor ve mürebbiye, artık yaşamayan kişilerle ilişkilendirdiği figürler gördüğünü düşünüyor.

Hikâye okura rahat bir gözlem noktası vermiyor. Çocukların davranışlarını mürebbiyenin dikkatiyle izliyoruz; onun gördüğünü söylediği şeyi nasıl yorumladığı da olayın parçası. Koruma isteği her ayrıntıyı bir tehdide çevirdiğinde, çocukların sessizliği bile ağırlaşıyor. Bir çocuğun cevap vermemesi ne zaman sakladığı bir şeyin işareti sayılır?

Henry James’in evinden Netflix’in evine

1898 tarihli metin tam metin olarak okunabiliyor. Netflix’teki The Haunting of Bly Manor ise bunu olduğu gibi çekmiyor. Mike Flanagan ve ekibi, James’in başka doğaüstü hikâyelerinden de yararlanıp olayları 1980’lere taşıyor. Yapımın resmî tanıtımı bu uyarlama bağını açıkça kuruyor.

Bu yüzden kitapla dizi hakkında konuşurken aynı karakterden veya aynı olay sırasından söz ettiğimizi varsaymayalım. Dizinin hafıza, kayıp ve evde kalmak üzerine açtığı yollar, James’in kısa metnindeki sıkışmadan farklı bir korku yaratıyor. Kitap okurun anlatıcıya ne kadar güveneceğiyle uğraşırken, dizi bazı karakterlere kendi geçmişleri içinde daha uzun zaman ayırıyor.

Bly’ın başarılı tarafı, evin yalnızca hayalet saklamaması. İnsanların birbirleri hakkında söyleyemediği şeyler de odalarda birikiyor. Çocuklar korunacak kişiler; fakat onların ne bildiği, neyi fark ettiği ve yetişkinlerin onları ne kadar dinlediği sürekli değişiyor. Korku, kapının arkasındaki figür kadar evin içindeki yorumlarda.

Gerçek bir İngiliz pub’ına gidip anlatılan sesi aramakla bu metni okumak elbette farklı. Ama Londra’nın hayaletli pub hikâyelerinde de benzer bir etki var: Bir odanın geçmişini öğrendikten sonra o odaya aynı gözle bakamıyorsunuz. Bly bunu bir ziyaret belgesiyle değil, okurun bakışını yavaş yavaş daraltarak yapıyor.