O geceki en zor karar, belki de ileri gitmek değil geri dönmekti. Travis Walton araçtan indiğini, arkadaşları ise kısa süre sonra korkuyla oradan uzaklaştıklarını anlattı. Araçtaki altı kişi için hikâye burada bitmedi. Geride bıraktıkları arkadaşları yoktu; ne olduğunu açıklama yükü ise kendilerine kalmıştı.

Aynı araçtaki yedi kişi

Walton’ın iş gününü anlattığı bölümde ekip, Mike Rogers, Kenneth Peterson, John Goulette, Allen Dalis, Steve Pierce, Dwayne Smith ve Walton’dan oluşuyor. Araziye giden, çalışan ve aynı araçla dönen bu insanlar, birbirinden habersiz yedi ayrı gözlemci değildi. Bir iş ekibiydi. Bu yakınlık, birbirlerinin hareketini görebilmelerini de olaydan sonra birlikte konuşabilmelerini de mümkün kılıyordu.

Walton’ın anlatımında günün sıradan ayrıntıları dikkat çekiyor: İş bölümü, yorgunluk ve dönüş aracındaki oturma düzeni. Bunlar hikâyenin neden bir anda gündelik hayattan kopmuş gibi hissedildiğini açıklıyor. Anlatıya göre, zaten yaptıkları bir işin dönüşündeydiler; başlarına geleceğini düşündükleri bir karşılaşmaya gitmiyorlardı.

Işık darbesinden sonra

Walton, yaklaşırken gördüğü cismi ve ardından bilincini yitirmesini anlatır. Arkadaşlarının gördüğünü aktardığı bölümde ise bedeni geriye savrulur. Araç uzaklaşır. Aynı metinde, kısa süre sonra dönme kararı aldıklarını ve geri geldiklerinde Walton’ı bulamadıklarını söyler. İşte bu geçiş, kayıp günlerin başlangıcını oluşturuyor.

İlk anda kaçmakla sonra geri dönmek birbiriyle çelişmek zorunda değil. İnsan bir tehlikeden uzaklaşmak isteyebilir; mesafe kazanınca geride kalan kişiyi düşünebilir. Burada bunu psikolojik teşhis olarak değil, anlatının kurduğu karar sırası olarak görüyoruz. Dosyanın önemli sorusu, sadece “Neden kaçtılar?” değil; “Geri döndüklerinde ne aradılar ve ne bulduklarını söylediler?”

Aynı geceden kalan farklı cümleler

Walton’ın sitesindeki tanık sayfasında, Rogers’ın yıllar geçse de olayı olağan dışı bulduğunu belirten sözleri yer alıyor. Peterson’a atfedilen ifade, mavimsi bir ışıkla Walton’ın savrulmasına odaklanıyor. Smith ise cismin düzgün yüzeyi ve sarımsı-turuncu ışığından söz ediyor. Goulette’nin ifadesi, gördüğü şeyin kökeni hakkındaki güçlü kanaatini taşıyor.

Bu kısa beyanlar, olayın herkesin belleğinde aynı cümleyle kalmadığını gösteriyor. Birinin aklında ışık, diğerinde arkadaşının düşüşü, bir başkasında gördüğünü düşündüğü cismin niteliği var. Fakat bunlar Walton’ın kendi sitesinde derlenmiş aktarımlar. Ayrı ayrı alınmış bütün özgün sorgu tutanaklarını okumuş gibi davranmak doğru olmaz.

Tanıklığın bittiği yerde başlayan soru

Altı kişinin ormanda gördüğünü söylediği olay ile Walton’ın kayıp günlerde yaşadığını söylediği deneyim aynı tanıklık değil. Ekip, onun daha sonra anlattığı odaların içinde değildi. Dosyanın ağırlığı biraz da bu sınırda: Başlangıcında bir grup, devamında tek bir kişinin anlatısı var.

Bu sınırı izleyerek Walton’ın içeride bulunduğunu söylediği mekânlara geçebilirsiniz. Kayboluşun ve dönüş telefonunun bütün sırası ise ana Walton dosyasında. Ekibin yaşadıkları ile bu olayların sinemaya aktarılması arasındaki farkı da Fire in the Sky karşılaştırmasında ele alıyoruz.

Bu dosyanın diğer bölümleri

• Ormanda Kayboldu, Beş Gün Sonra Aradı: Travis Walton Dosyası
• Travis Walton’ın İçerideki Zamanı: Sessiz Varlıklar ve İnsan Görünüşlü Kişiler
• Fire in the Sky ile Travis Walton’ın Anlattıkları Nerede Ayrılıyor?

Kaynaklar

• Walton: An Ordinary Day
• Walton: Abduction
• Walton’ın sitesinde yayımlanan ekip beyanları

Görsel kaynakları

• Feoffer · CC BY-SA 4.0 · Ölçeklenmiş kopya
• US Forest Service · Kamu malı
• Açıklama şemaları: Medussa.