Kıyıya dönebilmek için arkalarında büyük bir ateş bırakıyorlar. Karanlıkta kampın yerini o ateş gösterecek. Sonra gölün üzerinde bir ışık beliriyor; içlerinden biri el feneriyle işaret gönderiyor. İşte o noktadan sonra balık tutmaya çıkmış dört arkadaşın anlatısı bambaşka bir yere gidiyor. Çünkü ışık uzaklaşmıyor. Onlara doğru geliyor.

Ağustos 1976, Maine’in kuzeyindeki Allagash bölgesi. İkiz kardeşler Jim ve Jack Weiner, arkadaşları Charlie Foltz ve Chuck Rak ile kano gezisinde. Sanat okulundan tanışan bu grubun anlattığı karşılaşma bugün Allagash kaçırılma vakası olarak biliniyor. Beni bu dosyaya çeken şey yalnızca gökte görülen cisim değil. Aynı geceyi yaşamış insanların, aradan yıllar geçince o gecenin içinde başka bir şey aramaya başlaması.

Fenerle gönderilen işaret

Unsolved Mysteries için verdikleri anlatımlarda dört arkadaş, gece balıkçılığı sırasında ağaçların üzerinde çok parlak bir ışık gördüklerini söylüyor. Charlie fenerle SOS işareti gönderiyor. Işığın yaklaşmasıyla merak yerini kıyıya ulaşma telaşına bırakıyor. Foltz’un o anı anlattığı kısa cümle her şeyi topluyor:

“Aklımdaki tek düşünce kıyıya ulaşmaktı.”

Sonra hafızada bir kesinti var. Kürek çekişten, kendilerini kıyıda buldukları ana geçiliyor. Kamp ateşinin artık közleşmiş olması da bu kesintiye bir anlam yüklüyor: Onlara göre gölde kısa süre kalmışlardı; o büyüklükte bir ateşin bu kadar çabuk sönmemesi gerekiyordu. İnsan burada ister istemez duruyor. Teknedeyken peşlerinden gelen şey neydi ve kıyıya dönüşün tamamını neden anlatamıyorlardı?

Tabii ateş bir kronometre değil. Hatta yıllar sonraki tartışmada ateşte kullanılan odunların büyüklüğü bile anlaşmazlık konusu oluyor. Yine de kayıp zaman meselesini ortaya çıkaran ayrıntı bu: bileklerindeki bir saatin çekilmiş fotoğrafı değil, kampı bıraktıkları hâliyle döndüklerinde buldukları hâli arasındaki fark.

Gecenin devamı yıllar sonra geliyor

1988’e gelindiğinde Weiner kardeşlerin anlattığı kâbuslar devreye giriyor. Parlak bir oda, yanında bulunan arkadaşlar, hareket edememe ve üzerlerinde bir işlem yapıldığı duygusu. UFO araştırmacısı Raymond E. Fowler dosyayla ilgileniyor; hipnoz seansları ve çizimler, 1993’te yayımladığı The Allagash Abductions kitabının merkezini oluşturuyor. Artık konuşulan şey göldeki bir ışıktan fazlası: bir aracın içine alınma ve muayene edilme anlatıları.

Bu kısmı okurken iki ayrı zamanı birbirine yapıştırmamak gerekiyor. Göl üzerindeki gözlem 1976’ya ait; aracın içiyle ilgili ayrıntılar daha sonra anlatılıyor. 2013’te doğrudan tanıklarla yapılan görüşmeler, Weiner kardeşlerin ve Foltz’un hikâyeyi hâlâ sahiplendiğini gösteriyor. Onlar için dosya bir televizyon bölümünden ibaret kalmamış.

• Göldeki karşılaşma: Kanodan görülen ışık, gönderilen işaret ve kıyıya kaçış.
• Kayıp zaman düşüncesi: Kısa sürdüğü sanılan yolculuk ile sönmüş ateşin uyuşmaması.
• Sonraki anlatılar: Kâbuslar, hipnoz ve içeride yapıldığı söylenen işlemler.

Bu üç parçayı tek cümlede “dört kişi uzaylılarca kaçırıldı” diye geçince olayın asıl ilginç tarafları kayboluyor. Benim merak ettiğim, ilk karşılaşmayla sonradan hatırlananların nerede birleştiği. Aynı kişiler neden o geceye tekrar tekrar dönüyor? Işık sıradan bir şeyse, kıyıya dönüş niçin onların zihninde bu kadar tuhaf bir boşluk bırakıyor?

Dört kişinin aynı fikirde olmadığı yer

Burada saklanmaması gereken bir ayrım var. Chuck Rak 2016’da verdiği röportajda kaçırılma anlatısını reddediyor ve kendi hipnozunda böyle bir hatırlama yaşamadığını söylüyor. Fakat gölde gördüğü olağandışı ışığı reddetmiyor. Diğer üçünün aynı gazeteye verdiği yanıtlar ise kendi anlatılarının arkasında durduklarını gösteriyor. Yani ne “dördü de vazgeçti” doğru ne de “dördü her ayrıntıda birleşiyor”.

Allagash’ı Hill çiftinin kayıp saatleriyle yan yana koymak bu yüzden ilginç. İkisinde de ilk karşılaşma ile yıllar sonra anlatılanlar arasında bir mesafe var. Travis Walton’da ise bir insanın günlerce ortada olmayışı devreye giriyor. Bir de olay gecesinden konuşma kaydı kalan Pascagoula dosyasını okuyun. Hangisi daha ağır basıyor: aynı ışığı gören insanların ortak anlatısı mı, hemen sonrasında bıraktıkları kayıt mı? Ben Allagash’ın göl üzerindeki bölümünü birkaç satırla harcamaya razı değilim.

Bölgenin coğrafyası için: Maine parkları, Eagle Lake ve Allagash rehberi. Görseller tarihleri belirtilmiş bölge kayıtlarıdır.