Griler hakkında en fazla kafama takılan şey gözlerinin büyüklüğü değil. Anlatılardaki iş bölümü. Birileri çalışıyor, birileri izliyor, bazen de başka bir varlığın odaya girdiği söyleniyor. Bu tarifleri ciddiye aldığınızda “Hepsi aynı uzaylı” demek iyice yetersiz kalıyor. Ben, gördüğümüz bedenin o zekânın kendisi olmayabileceği ihtimalini epey güçlü buluyorum.

Griler denilen portrede ince bir gövde, başa göre küçük ağız ve burun, iri koyu gözler var. Betty ve Barney Hill dosyasıyla Whitley Strieber’ın Communion anlatısı bu konuyu takip etmek için iki ayrı giriş. Ayrı diyorum; kitap kapağındaki yüzü bütün tanıkların çizimine damgalamak doğru olmaz. Herkes aynı boyu, aynı deriyi, aynı davranışı anlatmıyor.

İnternetteki eski listelerde “duygularını kaybetmişler, bizim genlerimizi arıyorlar” açıklaması çok yaygın. Ben bu açıklamanın içindeki bedeni araç olarak kullanma fikrine odaklanıyorum. Biz organ nakli, protez, uzaktan cerrahi, otonom araç diye ilerlerken, bizden çok önce teknoloji geliştiren bir topluluğun tek bir doğal bedene mahkûm olduğunu düşünmek tuhaf. Belki sahadaki birimle asıl topluluk aynı şey değil. Bunu düşünmek için Grileri bir laboratuvarda üretmiş gibi konuşmaya da gerek yok.

• Kısa ve uzun varlık tarifleri aynı işin farklı rolleri olabilir mi?
• Konuşmasız iletişim, karşıdaki bedenden mi geliyor, başka bir sistemden mi?
• “Soğuk” dediğimiz davranış, duygusuzluk mu; bizim iletişimimizi kullanmamak mı?

Zeta Reticuli eşleştirmesinin ayrı bir geçmişi var. Birinin çizdiği harita ile herkesin gördüğünü söylediği yüzü birbirine yapıştırmayalım. Ben Griler konusunun boş bir korku maskesinden fazla şey anlattığını düşünüyorum; ama tam da bu yüzden ayrıntılar kaybolmasın istiyorum. Birden fazla varlık, farklı bedenler ve farklı görevler ihtimali, tek bir “küçük gri adam” resminden çok daha ciddi bir tartışma açıyor.

Diğer tarifleri uzaylı türleri başlığında yan yana topladım.