Bir tanık karşısında insana benzeyen birini gördüğünü söylesin; ilk tepki çoğu zaman “Uzaylı dediğin öyle olmaz.” Nasıl olacağını nereden biliyoruz? Elimizde bütün evrenin biyoloji kataloğu mu var? Nordik anlatılarını konuşmaya değer bulmamın bir sebebi de bu hazır kalıbı bozması.

Nordik sözü çoğunlukla görünüşe verilen bir ad: insan benzeri beden, açık renk saç ve gözler, çoğu anlatıda dikkat çeken bir sakinlik. Bunu belirli bir yıldız sisteminin kesin adı gibi kullanmıyorum. George Adamski’nin temas öyküleriyle Pleiades / Plejaren çizgisini aynı torbaya atınca, kimin kimi tarif ettiği de kayboluyor.

Ben başka dünyalarda insan benzeri bedenler olabileceği görüşünü savunuyorum. Birbirine benzeyen bedenlerin neden benzeştiği de en az farklı bedenler kadar ilginç. Ortak bir köken olabilir mi? Beden benzer koşullara benzer bir çözüm mü buldu? Yoksa tanık karşısındaki şeyi kendi algısına yakın bir görünüşte mi gördü? Bu soruların hiçbirini, “bize benziyor, o zaman anlatı değersiz” diyerek açamayız.

Fakat burada güzellikten ahlak çıkarmaya da itirazım var. Açık saçlı ve güzel yüzlü bir varlık iyilik belgesi taşımıyor. Aynı şekilde korkutucu görünen bir varlığın niyeti de sadece yüzünden okunmaz. Bence insan dışı zekâyla ilişki fikrini ciddiye almak, kendi görünüş önyargılarımızı da masaya koymayı gerektiriyor.

Bize benzeyen bir ziyaretçi ihtimali, yabancı hayatı küçültmüyor; insan dediğimiz şeyin sınırını büyütüyor.

Benim Nordikler başlığında savunduğum nokta bu. Bir yüz tarifini kökenle karıştırmadan, kişiyi sırf yüzünden melek ya da sahtekâr ilan etmeden konuşalım. Diğer görünüş ve köken adlarını uzaylı türleri yazısında ayırdım.