Bir gazeteci bir yazılım anlaşmazlığını araştırıyor. Sonra dosyanın dalları istihbarata, silah bağlantılarına ve başka karanlık ilişkilere uzanmaya başlıyor. Danny Casolaro bu ağa The Octopus, yani Ahtapot adını vermişti. 10 Ağustos 1991’de Martinsburg’daki bir otel odasında ölü bulunduğunda, anlatmak istediği hikâye tamamlanmamıştı.

Başlangıçtaki isim PROMIS: savcılıkların dosya ve bilgi yönetimi için kullanılan bir yazılım. INSLAW ile Amerikan Adalet Bakanlığı arasındaki ihtilaf, programın nasıl kullanıldığı ve haklarının ne olduğu çevresinde büyüdü. Casolaro’nun izlediği anlatıda ise yazılımın değiştirilip başka ülkelere dağıtılması ve içine erişim sağlayan bir arka kapı konması iddiası vardı. Bu ikinci hat, sıradan bir sözleşme kavgasından çok daha büyük sonuçlar ima ediyordu.

Michael Riconosciuto bu iddialardaki kilit isimlerden biri. Anlattıkları ve verdiği ifadeler, Casolaro’nun araştırmasını besledi. Fakat kaynak kişinin söylediği ile bağımsız biçimde doğrulanan işlem aynı şey değil. Paranın, yazılımın ve kişilerin nerede gerçekten buluştuğunu ayırmak bu dosyada özellikle önemli.

Ölüm neden hâlâ dosyanın merkezinde?

Ölüm resmî olarak intihar diye kayda geçti. Ailesi ve bu açıklamayı kabul etmeyen araştırmacılar, ölüm öncesindeki uyarıları ve gazetecinin takip ettiği ilişkileri gündemde tuttu. Amerikan Ulusal Arşivinin yazısı da Casolaro’yu ve INSLAW kayıtlarının nerede tutulduğunu anlatıyor. Yani takip edilebilecek malzeme yalnızca birbirini kopyalayan internet sayfalarından oluşmuyor.

2024 tarihli American Conspiracy: The Octopus Murders belgeseli, Christian Hansen ve Zachary Treitz’in yeniden iz sürmesiyle dosyayı başka bir kuşağa taşıdı. Belgesel, bütün düğümleri çözen bir mahkeme hükmü değil; tanıkların ve anlatıcıların güvenilirliğinin de hikâyenin bir parçası olduğu bir araştırma.

Ahtapot benzetmesi iyi seçilmiş: bir kolu takip ederken başka bir kola geçiyorsunuz. Yine de her kolun aynı gövdeye bağlandığını göstermek gerekiyor. Casolaro’nun tamamlayamadığı iş tam da buydu.