Ormanda gece bir şey kıpırdadı. Eskiden hikâye burada tanığın tarifine kalıyordu. Şimdi kayıt düğmesi, termal dürbün, ses cihazı ve konum bilgisi var. Bigfoot araştırmacıları için bu büyük değişim; fakat ekranda sıcak bir şekil görmekle onun hangi canlı olduğunu anlamak hâlâ iki ayrı iş.

BFRO’nun termal görüntü sayfası bu yüzden ilginç. Yalnızca iddialı kayıtlar değil, geyik, ayı, rakun, insan gibi bilinen hedeflerin nasıl göründüğü de karşılaştırma için sunuluyor. Bir ayı ön ayaklarını kaldırdığında, dallar vücudun yarısını kapattığında ya da mesafe bilgisi kaybolduğunda görüntünün anlamı değişebiliyor.

Kaydın öncesi ve sonrası nerede?

İnternete düşen on saniyelik bir kesitte olmayan ayrıntı bazen en önemli ayrıntı. Cisim kadraja nasıl girdi? Kamerayı tutan kişi onun yanında bir insan olup olmadığını biliyor muydu? Aynı noktaya gündüz gidildi mi? Araştırmayı ileri taşıyan sorular bunlar. Görüntüyü değersiz saymak için değil; gerçekten alışılmadık bir şey varsa onu sıradan ihtimallerden ayırmak için.

Ses tarafında da uzun bir arşiv var. Ohio’daki uluma kayıtları, araştırmacıların farklı dönemlerdeki sesleri nasıl karşılaştırdığını gösteriyor. İnsan taklidi, bilinen hayvanların uzak mesafedeki sesi, yankı ve cihazın frekans tepkisi önemli. Bir kaydın bize yabancı gelmesi, ormandaki bütün türlere yabancı olduğu anlamına gelmiyor; ama düzenli ve iyi belgelenmiş kayıtların birikmesi araştırma için malzeme sağlıyor.

Bigfoot dosyasını savunanların haklı bir talebi var: eldeki bütün kayıtlar yalnızca alay edilerek geçiştirilmesin. Ben de en verimli yaklaşımın cihazı küçümsemek değil, veriyi tam istemek olduğunu düşünüyorum. Kırpılmış görüntü yerine özgün dosya, yaklaşık boy tahmini yerine ölçülmüş mesafe. Yeti örneklerinin DNA’ya götürülmesi de aynı işin başka bir aşaması: iddiayı masadan kaldırmak yerine incelenebilir hale getirmek.