Bölge denildiğinde ortalama bir insanın gözünün önüne gelen manzara gayet standarttır: Nevada çölünün ortasında kavurucu güneş, dümdüz uzanan kilometrelerce uzunluktaki asfalt pistler, etrafta dönen radar çanakları, tel örgülerin ardında devriye gezen beyaz renkli pikaplar ve uzaktan bakanın içini ürküten o sessizlik.

Ancak ufoloji edebiyatının en derin, en karanlık ve insanı bizzat klostrofobi krizine sokan iddiaları tam da bu noktada başlar. Çünkü komplo teorisyenlerine, eski askeri çalışanlara ve yer altı araştırmacılarına göre yüzeyde gördüğümüz o birkaç hangar ve bina, buzdağının sadece sokağa bakan minicik ucudur. Asıl devasa kompleks, toprağın yüzlerce metre altında, nükleer enerjili tünel kazma makineleriyle oyulmuş, kat kat yukarıdan aşağıya uzanan dev bir yeraltı metropolüdür.

Ve bu yeraltı medeniyetinin başkenti neresidir biliyor musunuz? New Mexico eyaletinin kuzeyindeki küçük bir kasaba olan Dulce.

Peki Nevada'daki 51. Bölge ile New Mexico'daki Dulce Üssü arasında nasıl bir ilişki vardır? İddialara göre bu iki nokta, yer altında birbirine bağlı, saatte binlerce mil hız yapan trenlerin işlediği devasa bir tünel ağının sadece iki uç istasyonudur.

Yerin yüzlerce metre altında, insanlığın bundan haberi bile olmadan dönen o çarklar gerçekten neyin nesidir?

Subterrene Teknolojisi Ve Nükleer Tünel Kazma Makineleri

Normal şartlarda sıradan bir insan tüneli kazmak derseniz akla dinamitler, kazmalar, kürekler, kamyonlar ve yıllar süren inşaatlar gelir. Hatta dağları delmek o kadar maliyetli ve zordur ki devletler projeleri yıllarca bütçe kısıtlamaları yüzünden bekletir.

Peki nasıl oluyor da 1960'lı ve 70'li yıllardan itibaren Amerika'nın çölleri altında dağlar, kayalar ve magmatik tabakalar sanki tereyağı bıçağıyla kesilir gibi dümdüz edilip yer altına devasa tesisler inşa edilebiliyor?

İşte bu noktada sahneye Subterrene (Yer altı nükleer delici) adı verilen devrim niteliğinde ama kamuoyundan özenle saklanan bir teknoloji çıkıyor. Los Alamos Ulusal Laboratuvarı'nın patentini aldığı bu makineler, ön kısımlarında bulunan tungsten-molibden alaşımlı devasa kafaları nükleer reaktör sıcaklığıyla akkor haline getirerek kayayı eritip kenarlara doğru iterler. Kaya eridikçe makine ilerler ve arkasında pürüzsüz, camlaşmış, betonla sıvanmış gibi kusursuz dairesel tüneller bırakır.

İşte 51. Bölge’den başlayıp New Mexico’daki Dulce Üssü’ne, oradan da Utah ve Kaliforniya'daki diğer gizli askeri odaklara uzanan o muazzam yeraltı tünel ağı, bu nükleer canavarlar tarafından sabaha karşı kimseler duymadan kazılmıştır.

Yüzeyde sadece çöl kumu ve kertenkeleler vardır; ama yerin bin metre altında ise devasa maglev trenlerinin katlar arasında vınlayarak insan ve malzeme taşıdığı bir yeraltı demiryolu ağı işlemektedir.

Dünyanın en ıssız çölünün altında, dağları eriterek ilerleyen nükleer makinelerle kazılmış ve eyaletleri birbirine bağlayan o gizli tünel ağları, resmi bütçelerde tek bir satır dahi yer almadan nasıl inşa edilmiş olabilir?

Phillip Schneider Ve Dulce Üssü’nün Karanlık Odaları

Bu yeraltı tünelleri ve Dulce Üssü meselesini internette sıradan bir efsane olmaktan çıkarıp kanlı canlı bir dehşet hikayesine dönüştüren tek bir adam vardır: Phillip Schneider.

Schneider, jeoloji mühendisiydi. ABD hükümeti ve özel savunma yüklenicileri adına nükleer tünel kazma projelerinde bizzat çalışmış, yer altındaki o devasa üslerin inşasında mühendis olarak görev almış sertifikalı bir uzmandı. 1990'ların ortasında üniversitelerde, konferanslarda ve halk toplantılarında kürsüye çıkıp ellerindeki korkunç yara izlerini ve vücudundaki deformasyonları göstererek o meşhur itiraflarda bulundu.

Schneider’ın anlattıklarına göre, 1979 yılında Dulce Üssü'nün yeni bir katını inşa etmek için tünel kazarken ekipteki mühendisler garip bir koku ve olağandışı bir boşlukla karşılaştılar. Delinen duvarın ardında devasa, doğal olmayan bir mağara sistemi ve orada konuşlanmış dünya dışı varlıklar (Grays) bulunuyordu.

Olay anında kontrolden çıktı. Schneider’ın aktardığına göre çıkan silahlı çatışmada onlarca özel güvenlik personeli ve asker hayatını kaybetti. Schneider, elindeki plazma tabancasıyla bir uzaylıyı hak etmeyi başarmış ancak o sırada uzaylı tarafından fırlatılan enerji tabanlı bir ışın yüzünden göğsü ağır şekilde yanmış ve parmaklarını kaybetmişti. Hayatta kalan nadir kişilerden biriydi.

Tabii ki bu hikayeyi dinleyen ortalama bir insan "Adam balataları sıyırmış, sci-fi filmlerini gerçek sanıyor" deyip geçebilir.

Ancak hikayenin en tuhaf ve tüyler ürpertici kısmı tam da buradan sonrasıdır. Phillip Schneider, bu konuşmaları yaptıktan kısa bir süre sonra, 1996 yılının Ocak ayında, Oregon’daki evinde ölü bulundu. Öldüğünde boynuna sıkıca sarılmış bir tıbbi kateter borusu vardı ve ellerinin parmakları otopsi masasında garip bir şekilde kesikti. Resmi makamlar apar topar "Intihar etti" raporunu yapıştırıp dosyayı kapattı.

Kendi elleriyle inşa ettiği yeraltı üssündeki sırları ifşa eden bir mühendis, intihar etmek için neden boynuna kateter borusu dolasın ki?

Kendi elleriyle kazdığı yer altı üssünün sırlarını kamuoyuna anlatmaya başlayan bir jeoloji mühendisinin, kısa süre sonra evinde şüpheli bir şekilde ölü bulunması sıradan bir bunalım intiharı mı, yoksa susturulan bir tanığın infazı mı?

Yeraltı Tesislerinin Katmanlı Mimarisi Ve Biyolojik Kabuslar

Dulce Üssü ve 51. Bölge'nin yer altındaki uzantıları hakkında konuşan sızıntı kaynaklarının ortak bir noktası vardır: Kat Mimarisi.

Bu tesisler rastgele kazılmış mağaralar değildir. Tam aksine, askeri disiplinle ve katı güvenlik protokolleriyle numaralandırılmış, her katı ayrı bir dehşet barındıran katmanlı yapılardır.

• Üst Katlar (1-3): Standart askeri güvenlik, bakım, yemekhane, idari ofisler ve yüzeydeki pistlerle bağlantılı asansör sistemleri.
• Orta Katlar (4-6): İnsan psikolojisinin, zihin kontrol projelerinin (MK-Ultra tarzı), insan zihninin bilgisayar sistemlerine entegre edilmesi ve nörolojik deneylerin yürütüldüğü laboratuvarlar.
• En Alt Katlar (7 ve Ötesi): Ufoloji edebiyatında "Nightmare Hall" (Kabuslar Koridoru) olarak adlandırılan, dondurulmuş biyolojik örneklerin, uzaylı organizmaların, melez (hibrit) varlıkların ve genetik mutasyon laboratuvarlarının bulunduğu en karanlık bölge. Bu kata inmek için sadece en üst düzey MJ-12 onaylı yetkililerin parmak izi veya retina taraması gereklidir.

Bu yeraltı katlarında yürütülen deneylerin amacının, insan DNA'sı ile dünya dışı varlıkların genetik kodlarını harmanlayarak hem radyoaktiviteye hem de uzay şartlarına dayanıklı yeni bir nesil yaratmak olduğu iddia edilir.

Şimdi durup dışarıdan bakıldığında çölün ortasındaki basit bir kulübeden ibaret olan bu yapıların, yerin yüzlerce metre altında böyle bir kabuslar laboratuvarına ev sahipliği yapabileceği fikri insanı ister istemez geriyor.

Dünyanın gözünden uzak, güneş ışığının asla ulaşamadığı yerin yüzlerce metre altındaki katlarda, etik sınırların tamamen yok olduğu genetik laboratuvarları kurulmuş olabilir mi?

Şüphecilerin Gözünden: Bilim Kurgu Paranoyası Mı, Jeolojik Gerçekler Mi?

Tabii ki her komploda olduğu gibi burada da ayakları yere basan şüpheci sesler yükseliyor.

Jeologlara ve mühendislere göre, yer altında bu büyüklükte devasa tünel ağları kazmak teknik olarak imkansız olmasa bile, ortaya çıkan devasa moloz yığınlarının, kaya hafriyatının ve enerji tüketiminin gizlenmesi fiilen imkansızdır. Milyonlarca ton kayanın nereye döküldüğünü uydu fotoğraflarından saklamak কোনো şekilde mümkün değildir. Dulce kasabasında yaşayan yerli halkın ve sivil gözlemcilerin de bu devasa hareketliliği yıllarca fark etmemiş olması hayatın olağan akışına aykırıdır.

Şüphecilere göre Dulce Üssü hikayesi, 1970'lerde ve 80'lerde yayımlanan ucuz pulp bilim kurgu dergilerinin, zihinsel olarak dengesiz bazı kişilerin ifadeleriyle harmanlanıp internet mitolojisine dönüştürülmüş halinden ibarettir.

Ancak bu noktada akıllara gelen o çeldirici soru yine ortada kalır: Eğer bu tüneller ve yeraltı tesisleri tamamen hayal ürünü ve saçmalıksa; Amerikan ordusunun ve savunma bakanlığının (DOD) bütçelerinde "Deep Underground Military Bases" (DUMB - Derin Yeraltı Askeri Üsleri) inşa etmek için her yıl kongreden gizli ödenekler talep ettiği ve bu teknolojileri geliştirdiği resmi askeri raporlarda neden açıkça yer almaktadır?

Ordu kendi resmi belgelerinde yer altı askeri üs projelerini ve tünel teknolojilerini tartıştığını açıkça kabul ederken, bu üslerin bazılarının uzaylı teknolojilerini barındırdığı iddiası neden tamamen imkansız görünsün?

Son Söz Ve Cevapsız Kalan O Soru

Dulce Üssü ve yeraltı tünel ağı mitolojisi, 51. Bölge'nin çöl üzerindeki metalik yüzeyini yerin altına indiren, klostrofobik bir karanlığa büründüren muazzam bir komplo halkasıdır.

Yüzeyde bakkal dükkanları, otobanlar ve sıradan bir hayat akıp giderken; ayağımızın bastığı toprağın binlerce metre altında nükleer trenlerin hızla aktığı, genetik deneylerin yapıldığı ve insanlığın bilmediği başka bir düzenin döndüğü fikri, sinemada izlediğimiz filmlerden çok daha yakınımızda olabilir.

Kendi kendimize sormamız gereken o temel soru tüm çıplaklığıyla önümüzde duruyor:

Uydu fotoğraflarında sadece ıssız çöl tepeleri ve birkaç bina görünürken, ayaklarımızın binlerce metre altında ülkeyi ve kıtaları birbirine bağlayan, insanlığın gizli saklı tutulduğu devasa bir yer altı medeniyeti gerçekten var olabilir mi?

İlgili tartışmalar: Yeraltındaki Gizli Dulce Üssü