2024’te bir rapor dolaşıma girdi; yazarı açıklanmıyordu. Nisan 2025’te o isim kameranın karşısına oturdu: Matthew Brown. Corbell ve Knapp ile yaptığı üç bölümlük görüşme, Immaculate Constellation dosyasını anonim bir metinden, kendi geçmişini ve kararını anlatan bir kişinin iddiasına taşıdı.

29 Nisan 2025’teki ilk bölüm, programın ne yaptığını söylediği ve rapora nasıl ulaşıldığı üzerinde duruyor. Brown’ın savına göre gizli askerî ve istihbarat sunucularındaki UAP görüntüleri özel bir yapıda toplanıyor. Kamuoyuna gösterilen bulanık birkaç kayıt, içeride bulunduğunu söylediği malzemenin tamamı değil.

İkinci mesele: Neden normal kanallardan ilerlemedi?

Brown’ın cevabı, aslında önce o kanalları denediği. 6 Mayıs tarihli ikinci bölüm, üstlerine bildirme girişimlerini, karşılaştığını söylediği engelleri ve kimliğini açıklamanın sonuçlarını anlatıyor. Bu, “bir bilgisayarda dosya gördüm” noktasında bırakılan bir sohbet değil; kurum içinde böyle bir bilgiyle karşılaşan kişinin hangi yolları deneyebildiği üzerine de uzun bir anlatı.

• 29 Nisan: raporun yazarı kimliğini açıklıyor.
• 6 Mayıs: bildirim girişimlerini ve önüne çıkan engelleri anlatıyor.
• 13 Mayıs: görsel kayıt türlerine, gizliliğe ve başka içeriden kişilerin neden konuşmadığına dönüyor.

Üçüncü bölümde korku, çıkar ve bilmezden gelmenin bilgi üzerindeki etkisini tartışıyor. Brown’ın tarif ettiği gizli görüntülerin kendisini bu röportajda görmüyoruz; onların varlığını ve niteliğini onun ağzından dinliyoruz. Bunu doğru kurunca anlatısının ağırlığı da doğru yerde kalıyor: ayrıntıları kamuya karşı savunmayı göze alan bir kaynak var.

Shellenberger’in Kongre dosyası bu anlatının önceki aşaması. Anonim olarak dolaşan UFO fotoğrafları ise ayrı bir kaynak zinciri; Brown’ın tarif ettiği arşivin yayımlanmış fotoğrafları oldukları gösterilmiş değil. Bu iki dosyayı birleştirip sonra da “raporun görüntüleri çıktı” demek, asıl iddianın peşini kaybettiriyor.