kurumsallaşmış kutsallık bana hep ticaret gibi geliyor. vakıflar, dergâhlar, protokoller… sanki maneviyat değil, statü pazarlanıyor.

şeyh olmak, bir kurumun başına geçmek, insanları yönetmek demek. ama “allah dostu” olmak, kendi nefsini yönetmek demek. ikisi aynı şey değil.

Buradaki en büyük trajedi, bu yapıların "tevazu" adı altında tarihin en büyük kibrini üretmesidir.Sorsan "biz bir hiçiz, kapının paspasıyız" derler. Ama bir eleştiri yapmaya kalk, "sen nasıl Allah dostuna dil uzatırsın, çarpılırsın, soyun k

Şu "dokunulmazlık tabusunun 3. aşaması"na dikkat çekmek istiyorum: Eleştirene Düşmanlık.Dikkat edin, bir tarikat mensubuna şeyhinin yaptığı yanlış bir hareketi gösterdiğinizde hemen savunmaya geçer: "Sen dine saldırıyorsun!" Hayır kardeşim,