Chupacabra, Amerika’daki iddialara göre tüysüz bir köpeğe benzeyen bir yaratık, Porto Riko’daki söylentilere göre ise iki ayakları üzerinde durabildiği söylenen korkunç görünümlü bir canlıdır. Hayvanların kanları küçük diş izlerinin bulunduğu bölgeden emiliyor ve bu olaylara bir gecede 150 kez rastlanabiliyordu. Bazı görgü tanıkları Çupakabra’nın sürüngenlere benzediğini belirtirken kimisi de son Oklahoma olayındaki gibi sürüngen derisine benzer bir deri yapısına sahip vampir dişli köpekler olarak tanımlıyor. Kırmızı parlayan ateşli gözleri olduğu söylenen bu yaratıkların 6 metre yüksekliğe kadar zıplayabildiği de iddia ediliyor. Chupacabra’nın saldırısına uğrayan bir kadın, onu koyu kırmızı gözlü, sivri dişli kanguru benzeri bir yaratık olduğunu söylemiştir. Luis Guadalupe adlı bir görgü tanığı, yaratık için “çirkin bir şeytan gibiydi, havada uçuyordu, bir yılanınkini anımsatır uzun bir dili vardı demiştir. Chupacabra’nın görülmesiyle birlikte çevreye yoğun kükürt kokusu yaydığı ve çıkardığı koku sayesinde avının hareketsiz kalmasını sağladığı da iddia edilmektedir.

Chupacabra Efsanesi

2006 yılında Chupacabra ilk kez kıta ötesinde, Rusya’da da görüldü. Rusya’nın orta coğrafyasında çiftlik hayvanları öldürülürken kanlarının emildiği ortaya çıktı. Birçok ülkede halk arasında efsaneleşen ‘vampir’, Ukrayna’nın batısındaki Rukshin adlı bir köyde de aylardır herkesin korkulu rüyası oldu. Köylülerin çiftliklerine girip bütün tavuklarının ve tavşanlarının kanını içerek öldüren ve chupacabra olduğunu düşünülen yaratık, Ivan adlı bir çiftçi tarafından yakalandı. Ivan çupakabrayı yakalama anını, “Chupacabra uzun süredir köyümüzdeki herkese korku salıyordu, tavuklarımızı ve tavşanlarımızı yiyordu. Tam avlandığı sırada onu yakaladım ve yaba ile öldürdüm” şeklinde anlattı. Chupacabra’nın ölüsünü bulan veterinerler, hayvanın cinsini tanımlamakta zorlandı. Bu durum, hayvanın ‘şeytani bir yaratık olduğu, o nedenle de kimsenin onu tanımlayamadığı’ şeklinde söylentilerin çıkmasına neden oldu. Veteriner Valeriy Dopiryak, chupacabra cinsi hayvan için, “aslında chupacabra özellikleri bakımından Afrika kökenli tilkiye benzetilebilir; fakat dişleri, boynu, kulakları ve pençeleri bu tilkiye göre çok uzun. O nedenle tam olarak ne olduğunu söylemek çok zor” şeklinde konuştu.

Kaynak:gizemligerçekler.com, belgesel günlüğü

Ele geçirilen “Chupacabra” örnekleri ve DNA

Hikâyenin sonraki bölümünde artık yalnızca gece anlatıları yok; incelenebilen hayvan bedenleri var. Özellikle Texas’taki tüysüz, sivri kulaklı ve sırtı belirgin hayvanlar, Chupacabra diye paylaşıldı. 2007’de Cuero çevresinde gündeme gelen örnek, Mike Forstner’ın yürüttüğü genetik incelemede çakala bağlandı. Bu teşhis, o örnek için elde edilen sonuçtu.

Texas Parks and Wildlife’ın uyuzlu çakallar dosyası, tüy kaybının hayvanın görünüşünü nasıl değiştirdiğini gösteriyor. Sarkoptik uyuz deriyi kalınlaştırabiliyor; tüyler gidince vücudun hatları alışılmadık görünüyor. Görüntü insanı şaşırtıyor ama hayvanın anatomisi incelemeyle tanınabiliyor.

Bu bulguları 1995 Porto Riko anlatısının bütününe yapıştırmak da doğru olmaz. Oradaki dik duran, farklı biçimde tarif edilen varlık ile daha sonraki köpekgil bedenleri aynı tür kayıt değil. DNA testi ele geçen örneğin sorusunu yanıtlıyor; eski tanıkların her birinin ne gördüğünü geriye dönük olarak tek tek göstermiyor. Yeti DNA çalışmalarında da ayrım aynı: örneğin sonucu ile bütün efsanenin açıklaması farklı ölçekte sorular.

Önce Porto Riko’ya dönelim: 1995’te anlatılan şey köpeğe benzemiyordu

Bugün Chupacabra aratınca çoğunlukla tüysüz, sivri kulaklı bir hayvan çıkıyor. Oysa Porto Riko’daki ilk büyük dalgada tarif edilen varlık başka: İki ayağı üzerinde duran, sırtından çıkıntılar uzanan, sürüngeni andıran bir yaratık. Canóvanas’taki Madelyne Tolentino anlatısı, 1995’te bu görünüşün yayılmasında etkili oldu. Adı da yaptığı söylenen şeyden geliyor: İspanyolca chupar ve cabras, yani keçilerin kanını emen.

Burada tek bir canlının dünyanın farklı yerlerinde yakalanmış fotoğraflarını izlemiyoruz. Amerikan Doğa Tarihi Müzesi’nin derlediği örneklerde de görüldüğü gibi, aynı adın altında farklı bedenler var. Porto Riko’daki dikenli varlıkla Teksas’taki dört ayaklı hayvanı yan yana koyunca aradaki değişim iyice belirginleşiyor.

  • İlk anlatı: Hayvan ölümleri, gece karşılaşmaları ve alışılmadık bir beden tarifi.
  • Sonraki yakalamalar: Fotoğrafı çekilebilen veya örneği laboratuvara gönderilen, çoğunlukla köpekgillere benzeyen hayvanlar.
  • İnternetteki karışım: İkinci grubun fotoğrafı, ilk grubun yaşandığı söylenen olayın altına yerleştiriliyor.

Ben Radford, Tolentino’yla yaptığı görüşmeleri anlattığı araştırmada o yıl gösterime giren Species filminin etkisini tartışıyor. Bu, erken tarifin nereden beslenmiş olabileceğine ilişkin somut bir iz. Fakat ayrı çiftliklerdeki bütün hayvan ölümlerini tek bir röportajla açıklamış olmuyoruz. Onlar için olay yeri ve veteriner incelemesi gerekiyor; “kan kalmamış” diyen bir anlatı ile bunu ölçen otopsi aynı kayıt değil.

Chupacabra’nın asıl ilginç tarafı biraz da bu dönüşüm. Bir ad önce korkuya veriliyor, sonra o korkuya benzeyen her hayvan aynı dosyaya giriyor. Gobi’nin Ölüm Solucanı ile ortak tarafı, tarifin kendisi kadar o tarifi taşıyan insanların ve sonraki çizimlerin de hikâyeyi değiştirmesi.