On yıllar boyunca ABD hükümetinin resmi tutumu tek cümlelik bir duvar gibiydi: resmi haritalarda öyle bir üs yoktu, yazışmalarda yalnızca "Nevada'daki operasyonel bir tesisten" söz ediliyor ve "Area 51" ifadesi hiçbir hükümet sözcüsü tarafından ağza alınmıyordu. Ta ki Ağustos 2013'te George Washington Üniversitesi Ulusal Güvenlik Arşivi kıdemli araştırmacısı Jeffrey Richelson'ın 2005 yılında Bilgi Edinme Özgürlüğü Yasası (FOIA) kapsamında yaptığı ve sekiz yıl incelemede bekleyen başvurusuna CIA 407 sayfalık resmi bir tarihçe raporuyla yanıt verene kadar. Gregory Pedlow ve Donald Welzenbach tarafından 1992'de kurum içi tarihçe olarak kaleme alınmış bu "The Central Intelligence Agency and Overhead Reconnaissance: The U-2 and OXCART Programs, 1954–1974" başlıklı belgede 51. Bölge ve Groom Lake adı ilk kez siyah sansür bantları olmadan açıkça basılmıştı.

Haber portallarında bir anda "CIA itiraf etti, sıradaki adım uzaylılar!" manşetleri atılsa da, yayımlanan 407 sayfanın tamamı okunduğunda kurumun bunu neden tam o yıl açıkladığı son derece anlaşılırdı:

2013 tarihli CIA raporunun ortaya koyduğu beş gerçek

  • Kırk yıllık zaman aşımı: Gizliliği kaldırılan metin 1954–1974 arasını kapsayan U-2 ve A-12 OXCART program tarihçesiydi; yani ticari uydu görüntüleme çağında artık gizlenecek yanı kalmamış ve neredeyse kırk yıl öncesine ait tarihi uçak dosyaları rutin FOIA gözden geçirmesiyle açılmıştı.
  • İsmin bürokratik kökeni: Rapora göre "Area 51" adı gizemli bir uzaylı kodu değildi; yalnızca Atom Enerjisi Komisyonu'nun Nevada Test Sahası harita ızgarasındaki eski numaralandırma sisteminin (Area 15'in yanındaki ek parsel) bir devamıydı ve 1955'te Richard Bissell ile Kelly Johnson burayı ilk seçtiğinde kurulan kampa içeride "Paradise Ranch" deniyordu.
  • UFO raporlarının gerçek açıklaması: CIA tarihçileri belgenin içinde bizzat, U-2'nin 65.000 fitte güneş ışığını yansıtmasının sivil ve askeri pilotlarda kitlesel UFO ihbarlarına yol açtığını, kurumun ise uçağı saklamak için Hava Kuvvetleri araştırmacılarıyla dahi gerçeği paylaşmayıp bu yanlış anlamaları bilerek düzeltmediğini yazdı.
  • Mekanik arşiv haritaları: Belgede üssün ilk pistlerinin, yakıt tanklarının, yaşam barakalarının ve uçak hangarlarının yerini gösteren haritalar ve inşaat çizimleri yer alsa da bunların tamamı yalnızca 1950–1960 dönemini yansıtıyordu; üstelik raporda 1960'ların başındaki A-12 radar kesit ölçüm direkleri ve Sovyet uydu geçişlerine karşı kurulan sahte uçak maketleri bile tek tek tarif ediliyordu.
  • 1974 sonrası hâlâ siyah bantlı: Rapor 1970 sonrasına ait modern hayalet uçak, insansız sistemler, elektronik harp veya güncel test filolarına dair tek bir satır bile açmadı; üssün bugün devam eden projeleri aynı sıkı gizlilik kalkanıyla korunmaya devam etti ve metnin bazı teknik ekleri yine de sansürlü bırakıldı.
CIA'in A-12 OXCART tasarımından türetilen ve Groom Lake test sahası tarihinde yer alan Lockheed YF-12A önleme prototipi.
CIA'in A-12 OXCART tasarımından türetilen ve Groom Lake test sahası tarihinde yer alan Lockheed YF-12A önleme prototipi.

Ayrıca dikkat çeken bir diğer nokta da şu: CIA bu raporu isteyerek bir basın toplantısıyla değil, FOIA başvurusu sonucu zorunlu yasal inceleme takvimi dolduğu için sessizce elektronik okuma odasına koydu. Ancak "Area 51" isminin resmi hükümet mühürlü bir belgede ilk kez geçmesi dünya çapında büyük yankı uyandırdı ve o güne dek varlığı inkâr edilen tesis resmî tarihe geçmiş oldu. Özetle CIA 2013'te uzaylı hangarlarını değil, OXCART ve Blackbird döneminin Soğuk Savaş havacılık tarihini resmileştirdi; Roswell ve Hangar 18 benzeri iddiaların aksine üssün modern pistlerinde ve dev yeni hangarlarında bugün neyin denendiği ise hâlâ kilit altında.