Dünya tarihinde koskoca bir ordunun kendi halkıyla ve dünya basınıyla bu kadar göstere göstere, bu kadar pişkinlikle taşak geçtiği ikinci bir olay daha yoktur herhalde! Tarih 8 Temmuz 1947. Yer New Mexico’nun kavruk çöl kasabası Roswell. O sabah Roswell Daily Record gazetesi öyle bir manşetle baskıya giriyor ki, okuyanların elinden kahve fincanı düşüyor: "RAAF (Roswell Hava Üssü), Çiftlikte Bir Uçan Daire Ele Geçirdi!"

Üstelik bu öyle mahalle dedikodusu falan değil ha; nükleer bombardıman filosuna ev sahipliği yapan dünyanın en seçkin askeri birliğinin resmi basın subayı çıkıyor, "Evet kardeşim, çiftliğe düşen diski topladık, incelenmek üzere üst merkeze yolluyoruz" diye resmi bülten dağıtıyor! Haber bir anda telgraflarla bütün dünyaya yayılıyor, telefon santralleri kilitleniyor.

Derken aradan daha 24 saat bile geçmiyor; sahneye Sekizinci Hava Kuvvetleri Komutanı General Roger Ramey çıkıyor ve tarihin en komik U dönüşüne imza atıyor: "Öhööm, yanlış anlaşılma olmuş arkadaşlar; bizim çocuklar çölde güneşin altında fazla kalmış herhalde, yakaladığımız şey uçan daire falan değil, bildiğiniz meteoroloji balonuymuş (weather balloon)!"

Ramey Paşa gazetecileri odasına çağırıyor, yere üç-beş tane kırık balsa çıtası, yırtık alüminyum folyo ve yanmış kauçuk parçası fırlatıp "Bakın işte balon, çekin fotoğrafını, hadi şimdi siktirin gidin işinize" havasında konuyu apar topar kapatıyor!

Götümün kenarı meteoroloji balonu! Lan 509. Atom Bombası Grubu’nun istihbarat subayları hayatlarında hiç meteoroloji balonu görmemiş geri zekâlılar mıydı da uçurtma kağıdıyla uçan daireyi birbirine karıştırdılar? İşte ufoloji tarihinin, örtbas şüphelerinin ve resmi devlet açıklamalarına duyulan o derin güvensizliğin fitili tam o gün, Ramey’nin o kepaze basın odasında ateşlendi.

Çiftçi Mac Brazel’in Elindeki Malzeme Neydi?

Hikayenin en başında koyunlarını otlatırken arazisine saçılmış garip enkazı bulan çiftçi William "Mac" Brazel var. Adam çölün ortasında parıldayan bu yığını eline aldığında neye uğradığını şaşırıyor. Çünkü sonradan hem Brazel’in hem de enkazı ilk toplayan askerlerin (Jesse Marcel dahil) anlattığı malzeme özellikleri, 1947 yılının teknolojisiyle uzaktan yakından uyuşmuyor:

  • Ne Kesiliyor Ne Yanıyor: Parçalar kurşun kalem kalınlığında kirişler ve folyoya benzeyen plakalar halinde ama ne balyozla eziliyor, ne makasla kesiliyor, ne de çakmak aleviyle is tutuyor!
  • Şekil Hafızalı Metal: Avucunun içinde buruşturup top yapıyorsun, elini açtığın saniye tek bir kat izi bile kalmadan şak diye eski pürüzsüz haline geri dönüyor!
  • Tüy Gibi Hafif, Çelikten Sert: Koca plakayı eline alıyorsun, ağırlığı neredeyse sıfır; balsa ağacı gibi hafif ama bükülmez bir mukavemeti var.
  • Kabartmalı Mor Semboller: Kirişlerin iç yüzeyinde ne İngilizceye ne Rusçaya benzeyen, mor-menekşe tonlarında hiyeroglifimsi garip semboller dizili.

Şimdi vicdanen soralım: O devrin en kral meteoroloji balonu dediğin şey alüminyum folyo, çıta ve naylon/neopren kauçuktan yapılıyordu. Hangi meteoroloji balonu buruşturulunca kendi kendine ütülenmiş gibi açılan, ateşte yanmayan şekil hafızalı alaşımdan üretilir? Ordu bu parçaları gördüğü saniye şalteri indirdi, çiftçi Brazel’i günlerce askeri gözetim altında tutup "ağzını açarsan vatan hainisin" diye sindirdi ve o enkaz 51. Bölge efsanesinin ilk harcı oldu.

Wright-Patterson Üssü, Hangar 18 Ve Çöle Taşınan Sır

Roswell’den apar topar süpürülen o enkaz —ve görgü tanıklarının iddiasına göre enkazın yanından toplanan küçük boylu biyolojik bedenler— kargo uçaklarına yüklenip doğrudan Ohio’daki Wright-Patterson Hava Kuvvetleri Üssü’ne uçuruldu.

Ufoloji dünyasında adını duymayanın dövüldüğü o meşhur Hangar 18 işte tam burada sahneye çıkıyor!

Hangar 18, ordunun yabancı teknolojileri incelediği, kuş uçurtulmayan, yeraltı laboratuvarlarıyla donatılmış özel bölgesiydi. Roswell'den gelen o garip alaşımlar ve parçalar ilk olarak buradaki mühendislerin önüne kondu. Fakat şehir merkezine nispeten yakın bir hava üssünde bu çapta bir sırrı sonsuza kadar saklamak imkânsızdı. Meraklı gözler ve sızıntı riski artınca Pentagon radikal bir karar aldı: Bütün bu enkazı ve tersine mühendislik mesaisini Nevada çölünün en ıssız kör noktasına, yani Groom Lake / 51. Bölge’nin yeraltı tesislerine taşıdılar!

Altı üstü rüzgarda patlamış bir hava balonunun çöpünü taşımak için ülkenin bir ucundan öbür ucuna silahlı eskortlarla gece yarısı kargo uçakları kaldırılır mı kardeşim? Kimi kandırıyorsunuz?

Albay Philip J. Corso’nun Giderayak Bıraktığı Bomba: "Teknolojiyi Biz Dağıttık!"

"Ya bunlar hep dışarıdaki komplo teorisyenlerinin uydurması" diyenlere en sert cevabı, bizzat devletin en mahrem koltuğunda oturmuş bir adam verdi: Albay Philip J. Corso.

Başkan Eisenhower döneminde Beyaz Saray Ulusal Güvenlik Konseyi’nde çalışmış ve Pentagon’un Yabancı Teknoloji Masası (Foreign Technology Desk) başkanlığını yürütmüş olan Albay Corso, ölmeden hemen önce, 1997 yılında yayımladığı The Day After Roswell (Roswell'den Sonraki Gün) kitabıyla masaya yumruğunu vurdu.

Corso’nun iddiası şuydu: Roswell enkazından çıkan parçalar 1960'ların başında doğrudan kendi kasasına teslim edilmişti! O da "Sovyetlerle soğuk savaşta geri kalmayalım, hem de bu parçaların uzaydan geldiği anlaşılmasın" diyerek, elindeki o yabancı bileşenleri Bell Labs, IBM, Hughes gibi Amerikan teknoloji devlerine "alın bu askeri Ar-Ge projesini sivil patent gibi geliştirin" diye parça parça servis etmişti!

Albay Corso’nun "bizzat benim masamdan çıktı, Roswell enkazından kopyalandı" dediği teknolojiler şunlar:

  1. Entegre Devreler ve Mikroçipler: Dev vakum tüpleriyle boğuşan insanlığın, enkazdan çıkan yarı iletken devre parçalarını taklit ederek bir anda transistör ve mikroçip çağına sıçraması.
  2. Fiber Optik: Işığı bükerek veri ileten o incecik esnek cam liflerin yapısı.
  3. Gece Görüş (Night Vision) Sistemleri: Araçtaki vizör panellerinin karanlıkta görüntüyü binlerce kat güçlendiren katmanlı yapısının askeri gözlüklere uyarlanması.
  4. Kevlar ve Süper Dayanıklı Lifler: Aracın dış gövdesindeki o hafif ama delinmez moleküler dokunun kopyalanması.

Elbette bilim tarihçileri "hadi oradan, transistörün de fiber optiğin de yıllara yayılan laboratuvar geçmişi belli, Corso abartıyor" diye itiraz ediyor; bu itirazı da bir kenara yazalım. Ama insan yine de düşünmeden edemiyor: Binlerce yıl boyunca kağnı arabasından buharlı trene kaplumbağa hızıyla gelen insanoğlu, ne oldu da 1947’den sonraki 30-40 yıl içinde yarı iletkenden lazere, fiber optikten uzay mekiğine kadar roket takmış gibi çağ atladı? Bütün bu sıçrama sadece savaş sonrası bütçe bolluğu mu, yoksa harbiden çöldeki bir enkazdan araklanan kopya kağıtlarının eseri mi?

Modern dünyayı kuran en kritik kırılma teknolojilerinin tam da 1947 Roswell vakasından hemen sonra peş peşe patlaması sadece tatlı bir tesadüf mü?

1994’teki Yeni Yalan: "Şaka Yaptık, Aslında Project Mogul’du!"

Devletin kıvırma kabiliyeti gerçekten ders olarak okutulmalı. Tam 47 sene boyunca "Roswell'e meteoroloji balonu düştü" masalını okuyan Amerikan hükümeti, 1990'ların ortasında baktı ki kimse bu zokayı yutmuyor, hemen yeni bir resmi raporla "pardon ya, biz size 1947'de yalan söylemiştik!" dedi! Neymiş efendim? Düşen şey sıradan bir hava balonu değil, Sovyetlerin nükleer denemelerini üst atmosferden dinlemek için uçurulan çok gizli Project Mogul casus balonu zinciriymiş!

Hikayeyi de şöyle paketlediler: Güya 1947 yazında bu mikrofonlu dev balonlardan biri Roswell yakınlarına çakılmış; çiftçi Brazel de hayatında radar reflektörü ve neopren balon görmediği için uzay gemisi sanmış; askerler de Project Mogul çok gizli olduğu için önce şaşırıp "uçan daire" demişler, sonra da projeyi Sovyetlerden saklamak için "meteoroloji balonu" yalanını uydurmuşlar!

Bak ilk bakışta kulağa ne kadar makul, ne kadar "akılcı" geliyor değil mi? Ama iki saniye durup kafayı çalıştırınca bu masal da dikişlerinden patlıyor:

Lan madem düşen şey altı üstü 1947 model mikrofonlu bir balondu; Sovyetler zaten 1949'da ilk atom bombasını patlattıktan ve uydular devreye girdikten sonra Project Mogul dediğin proje 1950'lerde tarihin çöp sepetine gitmedi mi? E peki CIA ve Hava Kuvvetleri ne bok yemeye tam 50 yıl boyunca, ta 1994’e kadar Roswell dosyalarını devlet sırrı diye kilit altında tuttu? Hatta 1947–1949 arası Roswell üssünün bütün giden evrak kayıtları (outgoing messages) neden resmi arşivlerden yasadışı biçimde imha edildi? Altı üstü balsa ağacından yapılma mikrofonlu uçurtmayı elli sene boyunca kimden sakladınız kardeşim?

Yarım asır boyunca halkına "gözünün gördüğüne inanma" diyen ve resmi yazışmaları kağıt kıyma makinesinden geçiren bir bürokrasi, gerçekten sadece patlak bir balonun mu derdindeydi?

Sonuç Yerine: Çölde Gömülü Kalan Gerçek

Üzerinden neredeyse seksen yıl geçti; o gün enkazı elleyen askerler de, çiftçi Brazel de, General Ramey de, Albay Corso da toprağın altına girdi. Resmi tarih hâlâ "casus balonuydu, abartmayın" diye ninni söylerken; ölüm döşeğinde konuşan subayların yeminli ifadeleri ve kaybolan arşiv kayıtları bambaşka bir gerçeğe işaret ediyor.

O Temmuz gecesi New Mexico çölüne çakılan şey her ne idiyse, hem 51. Bölge ve Hangar 18 efsanesini doğurdu hem de devletle vatandaş arasındaki güveni bir daha onarılamayacak şekilde dinamitledi.

Roswell’de o gece çölün ortasına çakılan şey gerçekten rüzgarda sürüklenen mikrofonlu bir balon muydu, yoksa insanlık tarihinin akışını el birliğiyle değiştiren o ilk dünya dışı temas mı?

İlgili tartışmalar: Roswell Ufo Vakası