Sosyal medyada sarmanların ortak bir beyin hücresini sırayla kullandığına dair son derece gayriresmî bir teori var. Videolara bakınca dosya kalabalık: boşluğa atlayanlar, kendi kuyruğuyla sorun yaşayanlar, kapıyı açtırıp gitmeyenler… Yalnız aynı şeyleri yapan başka renkteki kediler tanık koruma programında galiba.

Şaka güzel, ama tüy rengini karakter testi gibi kullanınca konu değişiyor. AAHA’nın renk ve kişilik üzerine yazısı, insanın beklentisinin kediyi yorumlama biçimini etkileyebileceğini ele alıyor. “Sarman zaten böyledir” diye baktığımızda, komik hareketleri bu etikete daha çabuk yerleştirebiliriz.

Bir kedinin geçmişi, sosyalleşmesi, günlük ortamı ve bireysel tercihleri var. Rengini görmek kolay; bunları anlamak zaman istiyor. Siyah kediyi uğursuz, üç renkliyi mutlaka huysuz, sarmanı otomatik olarak saf ilan etmek kediden çok bizim hazır hikâyemizi anlatıyor.

Bu yüzden burada sarman goygoyu serbest ama sahiplenme kararı renk memelerine bırakılmasın. Yetişkin kedi sahiplenirken asıl sorulacak şey hâlâ aynı: Bu kedi nasıl bir hayat içinde rahat ediyor ve biz o hayatı sağlayabiliyor muyuz?

Fotoğrafı görünce “bu kesin olay çıkarır” dediğimiz arkadaşın belki bütün hobisi güneşin altında uyumak. Suçu dış görünüşe göre dağıtmayalım; önce klavye kayıtlarını inceleyelim.