“Bana alışsın diye yavru olsun” düşüncesi çok yaygın. Sanki yetişkin bir kedi bütün bağ kurma hakkını daha önce kullanmış gibi. Oysa yetişkin kedinin yeni evinde ilişki kuramayacağı diye bir kural yok; karakteri hakkında daha fazla bilgi sahibi olabilmek de ciddi avantaj.

San Francisco SPCA’nın sahiplenme önerileri, yaş kadar kişilik ve yaşam düzeni eşleşmesine bakıyor. Hareketli bir yavrunun ihtiyaçlarıyla sakin bir yetişkinin ihtiyaçları aynı olmayabilir. Fotoğrafta en sevimli görünen değil, birlikte yaşayabileceğiniz kedi önemli.

Geçici yuva veya barınak görevlisine “uysal mı?” sorusundan daha ayrıntılı şeyler sorulabilir:

• Dokunulmayı ne zaman ve nasıl seviyor?
• Başka kedilerle veya çocuklarla bilinen deneyimi var mı?
• Günlük rutini, oyun ve saklanma tercihleri nasıl?
• Bilinen sağlık ihtiyacı ve düzenli bakım gereksinimi var mı?

Yeni evde ilk günkü davranışı da son sözü söylemez. Ortam değişimi kediyi tutuk veya daha hareketli gösterebilir. Eve alışma süresini tanımadan “anlaşamadık” kararına varmak haksızlık olur.

Yetişkin kedi, yavruluğu kaçırılmış bir ürün değil. Kendine has alışkanlıkları ve sınırları olan bir canlı. Bazı evler için hayatı sıfırdan öğrenen küçük bir fırtınadan çok daha iyi eşleşme olabilir. İlişkinin başlangıcını doğum tarihi değil, birlikte kurduğunuz düzen belirliyor.