Gündüz evden bir ses gelir: “Boru genleşmiştir.” Gece üçte aynı ses gelir: “Demek sonunda beni buldular.” Binanın tesisatı değişmedi, bizim düşünce sistemi vardiya değiştirdi.

İlk tedbir, yorganın dışında kalan ayağı içeri almak. Çünkü bilinmeyen varlıkların yetkisi bileğe kadarmış gibi bir güvenimiz var. Sonra nefesi tutup dinliyoruz; evde bir şey varsa yerimizi öğrenmesin. Telefonun ekran parlaklığı ise karşı apartmanı aydınlatıyor.

En sevdiğim çözüm, koridora seslenip “Kim o?” demek. Cevap “Benim” gelse rahatlayacak mısın? Kimin “benim”i? Şimdi bir de onu konuşacağız.