Oyuk Dünya romanlarında kâşifler kutup açıklığından içeri süzüldükten sonra dış kabuğun iç yüzeyine iner, ayaklarının altında bereketli topraklar ve başlarının üstünde merkezdeki minik iç güneşi görürler. Oysa klasik mekaniğin en temel iki teoremi—Isaac Newton’ın 1687 tarihli Kabuk Teoremi ve Carl Friedrich Gauss’un Kütleçekim Yasası—böyle bir dünyanın içindeki herkesin ayakları yere basamadan havada ağırlıksız süzüleceğini söyler.

Bunun nedenini karmaşık denklemler kurmadan zihinde canlandırmak çok kolaydır. İçi boş, homojen küresel bir kabuğun içinde, üst duvara çok yakın bir noktada havada asılı durduğunuzu hayal edin. Başınızın hemen birkaç metre yukarısındaki kabuk parçası size çok yakındır ve sizi yukarı doğru güçlü biçimde çeker; ama o küçük bakış konisinin içinde kalan kaya kütlesi çok azdır. Buna karşılık ayaklarınızın altındaki karşı taraf kabuğu sizden binlerce kilometre uzaktadır; çekimi uzaklığın karesiyle (1/r²) zayıflar, ancak aynı bakış açısının içine giren kabuk alanı uzaklığın karesiyle (r²) büyür! Bu iki zıt etki birbirini matematiksel olarak tam her noktada götürür.

Sonuç şaşırtıcı derecede kesindir: Dış kabuk küresel simetrik olduğu sürece, oyuk bir gezegenin içindeki her noktada net kütleçekimi tam olarak SIFIRDIR. Yani iç yüzeyde ne okyanuslar zemine yapışır ne ağaçlar kök salar ne de atmosfer kabukta tutunur; her şey merkezdeki minik iç güneşe ya da havaya dağılır. Bazı savunucular “Dünya’nın dönüşünden doğan merkezkaç kuvveti insanları iç duvara bastırır” itirazını öne sürer, ancak rakamlar bunu da çürütür: Dünya’nın şu anki 24 saatlik dönüş hızıyla ekvatorda oluşan merkezkaç ivmesi yalnızca 0,034 m/s²’dir—yani bildiğimiz yerçekiminin (9,81 m/s²) binde üçü kadardır! Üstelik merkezkaç kuvveti kutuplarda sıfıra düştüğü için, tüm su ve hava ekvator kuşağında ince bir şeride toplanır, geri kalan bütün iç dünya tam boşlukta kalırdı. Bu yüzden Oyuk Dünya anlatıları fizik yasalarında değil, yalnızca edebiyat sayfalarında ayakta kalabilir.