Tarih boyunca kahinler yıldız haritalarına, kurban ciğerlerine veya taş tabletlere bakarken, 21. yüzyılın en iddialı kehaneti doğrudan işlemci hızı grafiklerinden türetildi. Bilgisayar bilimci, mucit ve fütürist Ray Kurzweil, 2005 tarihli The Singularity Is Near ve yaklaşık yirmi yıl sonra yayımladığı The Singularity Is Nearer kitaplarında tek bir yılın altını çizdi: 2045. Kurzweil’in “Hızlanan Getiriler Yasası” adını verdiği eğriye göre bilgi teknolojileri doğrusal değil üstel büyür; buna göre 2045 civarında 1.000 dolarlık bir hesaplama gücü tüm insanlığın toplam beyin kapasitesini aşacak, kılcal damarlardan beynin içine gönderilen nanobotlar ile yüksek bant genişlikli beyin-bilgisayar arayüzleri sayesinde insan neokorteksi doğrudan bulut tabanlı yapay zekâyla birleşerek biyolojik sınırları geride bırakacaktır.

Bu öngörüyü ciddiye alanlar, John Bardeen ve ekibinin 1947’de transistörü icat etmesinden bu yana işlem yoğunluğunda yaşanan milyarlarca katlık sıçramayı ve son birkaç yılda üretken yapay zekâ ile büyük dil modellerinin kaydettiği baş döndürücü hızı kanıt gösterir. Ancak nörobilimciler, yarı iletken fizikçileri ve yapay zekâ eleştirmenleri (örneğin Paul Allen’ın “Karmaşıklık Freni” tezi veya Gary Marcus’un uyarıları) en az bunun kadar güçlü bir karşı argüman sunar: İşlem gücünü ikiye katlamak, insan beynindeki 86 milyar nöronun, yüz trilyonlarca sinapsın ve nörokimyasal modülasyonun biyolojik bilinç sürecini otomatik olarak çözmek anlamına gelmez.

Silikon transistörlerin küçülmede atomik kuantum tünelleme duvarına (Dennard ölçeklemesinin sonuna) çarpması, devasa yapay zekâ veri merkezlerinin karşılaştığı enerji ve soğutma sınırı, ayrıca insan bilincinin henüz çözülememiş öznel doğası dikkate alındığında 2045 birleşmesinin mühendislik açısından ne ölçüde mümkün olduğu hâlâ açık bir tartışmadır. Üstelik erken dönem beyin-bilgisayar arayüzü çalışmaları (örneğin tıbbi protezleri hareket ettiren sinirsel elektrotlar) yalnızca temel motor sinyallerini okuyabilirken, karmaşık anıların, soyut düşüncelerin veya öznel bilincin iki yönlü dijital aktarımı henüz teorik düzeyde bile çözümlenmiş değildir. Tıpkı geçmiş yüzyılların ütopik ve apokaliptik öngörüleri gibi, Teknolojik Tekillik tezi de doğrulanıp doğrulanmayacağını önümüzdeki yirmi yılın bizzat göstereceği modern çağın seküler kehaneti olarak duruyor.